ريحانة النبي الزهراء (س)

مولا ی من
عاشقانت در انتظارند ، ديدگانشان اشكبار ، دلهايشان دردناك و جگرهايشان  از غم فراق تو سوزان است .
بيا و از سر چشمه هاي پر آبت سيرابمان كن .
بيا و عطش قلبمان را بنشان.
بيا تا ديدگانمان روشن و بينا گردد .
خود داني كه در درونمان چه مي گذرد ، ناله و فغان  و زاريمان را بشنو و اشكهايمان را ببين كه به استقبالت مي آيد.
جسمم را خاك پايت مي كنم و با اشكهايم راهت را هموار ، تا بيايي.
مولاي من نميدانم سر انجامي بر اين انتظارم هست ؟آيا چهره سياه و شرمنده ام با وجه نورانيت روشن خواهد شد ؟
به اين مي انديشم آيا روزي دعايم مستجاب خواهد شد و آرزويم برآورده خواهد گشت ؟
اصلا نميدانم لياقت چنين آرزويي را دارم يا اينكه تمامي آنها را به گور خواهم برد؟
مهدي جان ديگر بيا 
چيزي ندارم تا به استقبالت بفرستم تنها چيزي كه مي توانم نثارت كنم قلب سوزان و منتظرم و اشكهايم روانم
بپذير ، بپذير

اللهم عجل لوليك الفرج